Τι κοινό έχουν το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η απόλυση της δικαστού Ντόριας Βαρωσιώτου, το έγκλημα στα Τέμπη, το φιάσκο με το τερματικό στο Βασιλικό, Η συγκάλυψη του Φόνου του Θανάση Νικολάου……και μια Λίστα που δυστυχώς Δεν Τελειώνει;
Τη σιωπή.
Την ατιμωρησία.
Τη θεσμική συγκάλυψη.
Η δικαστής που τόλμησε να ψάξει την αλήθεια για τον Θανάση Νικολάου αποπέμπεται αντί να επιβραβευτεί.
Οι κραυγές των Μανάδων στα Τέμπη θάβονται, οι υπεύθυνοι εξαφανίζονται.
ΟΠΕΚΕΠΕ – μια διοίκηση που στήθηκε για να εξυπηρετεί κομματικά συμφέροντα, με σπατάλες, ευνοιοκρατία, διορισμούς χωρίς προσόντα – μένει στη θέση της.
Το έργο στο Βασιλικό, πολλών εκατομμυρίων, παραμένει ανολοκλήρωτο και αδιαφανές – 500+ εκατομμύρια στον κουβά.
Η Λίστα των Ατιμώρητων σκανδάλων, σε Ελλάδα και Κύπρο, Ατελείωτη!
Κι από κάτω, μια κοινωνία που σφίγγει τα δόντια και καταπίνει άλλο ένα σκάνδαλο.
Όπως έκανε στο Χρηματιστήριο.
Στο Κούρεμα.
Στο Υδατικό.
Στο Μαρί…..
Αλλά όχι άλλο.
Φτάνει. Ο Λαός έχει την Δύναμη και Πρέπει να τη Εξασκήσει!
Δεν υπάρχει Ελευθερία χωρίς Δικαιοσύνη.
Και καμιά Δικαιοσύνη δεν ανθεί όπου το άδικο κυβερνά σιωπηλά, θεσμικά και πολιτισμικά.
Μια κοινωνία μπορεί να ψηφίζει, να καταναλώνει, να προχωρά – αλλά να μην είναι ελεύθερη.
Όταν η αδικία γίνεται κανόνας και η ισότητα εξαίρεση, τότε οι λαοί δεν ζουν: επιβιώνουν.
Φτάνει. Κάπου πρέπει να μπει μια τελεία.
Δεν πρέπει να δεχόμαστε πια να μας εξουσιάζει η απάθεια.
Δε μπορούμε να συμβιβαζόμαστε με έναν κόσμο όπου οι ισχυροί κρύβονται πίσω από τίτλους και οι αδύναμοι σέρνονται πίσω από ελπίδες.
Ονειρευόμαστε έναν κόσμο όπου η αξιοπρέπεια δεν ζητιανεύει.
Και για να τον χτίσουμε, απαιτούμε Δικαιοσύνη – αληθινή, καθημερινή, κοινωνική, θεσμική, υπαρξιακή.
Γιατί σήμερα, δεν έχουμε Δικαιοσύνη!
Οι θεσμοί είναι κατειλημμένοι από κομματικά γρανάζια και όχι από τους άξιους.
Οι πολιτικές αποφάσεις προστατεύουν τους ισχυρούς και εκθέτουν τους ευάλωτους.
Η αγορά αγοράζει τα πάντα – μέχρι και την αθωότητα.
Η κοινωνία επιβραβεύει το «βολεύομαι», όχι το «στέκομαι όρθιος».
Ο πολίτης κουράστηκε, σιώπησε, φοβήθηκε. Και το σύστημα το ξέρει.
Το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, Με τρομακτική διασπάθιση – κατάχρηση χρήματος, με διορισμούς χωρίς προσόντα, με καθαιρέσεις και «ξεκωλώματα», με μεθοδεύσεις , με ευνοιοκρατία, με το Σύστημα να υπηρετεί κομματικά, υπόγεια και άνομα συμφέροντα – δεν είναι εξαίρεση. Είναι ο κανόνας.
Οι θεσμοί έχουν χάσει την ουσία τους: δεν υπηρετούν τον πολίτη, αλλά τα δίκτυα ισχύος.
Είναι το “έλα μωρέ” που έγινε δομή.
Είναι το “δικό μας παιδί” που έγινε σύστημα.
Κι όταν η αδικία γίνεται κανονικότητα, τότε το να σωπαίνεις είναι συνενοχή.
Επιβάλλετε να δράσουμε!
Συλλογικά:
Να απαιτήσουμε ανεξάρτητη και έντιμη Δικαιοσύνη. Όχι χρονοβόρα, όχι επιλεκτική.
Να ξεριζώσουμε την αναξιοκρατία από το δημόσιο βίο.
Να χτίσουμε σχολεία που μορφώνουν ελεύθερους πολίτες, όχι υπάκουους υπαλλήλους.
Να στηρίξουμε όσους δεν έχουν φωνή – και να κάνουμε χώρο για τις δικές τους λέξεις.
Να μετατρέψουμε την απάθεια σε αγώνα, τη διαμαρτυρία σε δημιουργία.
Ατομικά:
Να πούμε «όχι» στο άδικο ακόμα κι όταν μας συμφέρει.
Να μιλάμε, να αντιστεκόμαστε, να προστατεύουμε.
Να αγωνιστούμε για τον δίπλα μας, Αύριο θα είμαστε εμείς… τα παιδιά μας.
Να χτίσουμε κοινότητες και όχι κάστρα.
Να αγαπήσουμε την Αλήθεια – όσο και να πονά.
Συλλογικά και Ατομικά, Να αντισταθούμε στη λήθη
Τα Τέμπη δεν ήταν ατύχημα, δεν ήταν απροσεξία. Ήταν καθρέφτης του κράτους χωρίς Δικαιοσύνη.
Ήταν το αποτέλεσμα της αναξιοκρατίας, της ατιμωρησίας, του “έλα μωρέ”.
Ήταν φωνές εργαζομένων που αγνοήθηκαν, ευθύνες που σβήστηκαν, νέοι που χάθηκαν, κραυγές Μανάδων που θάφτηκαν.
Κι αν δε σταθούμε εκεί, ως κοινωνία που θυμάται, που απαιτεί, που μεταμορφώνεται, τότε οι 57 νεκροί θα είναι μόνο η αρχή.
Η πραγματική δικαιοσύνη δεν είναι να τιμωρηθεί κάποιος. Είναι να μην ξανασυμβεί.
Θέλουμε να Ζήσουμε, Όχι να Επιβιώσουμε
Δεν αρκούμαστε πια στο να περνάμε τη μέρα.
Δεν μας αρκεί να αντέχουμε, να σωπαίνουμε, να βολευόμαστε.
Ζητάμε κάτι περισσότερο από έναν μισθό, μια ψήφο και λίγη ησυχία.
Θέλουμε να ζήσουμε.
Να ζήσουμε σε μια κοινωνία που σέβεται τον άνθρωπο.
Που το δίκαιο δεν είναι πολυτέλεια αλλά προϋπόθεση.
Που δεν φοβάσαι να είσαι αξιοπρεπής, να είσαι αληθινός.
Θέλουμε να ζήσουμε στο φως – όχι στην σκιά της αδικίας.
Θέλουμε να πιστεύουμε στο αύριο, χωρίς να προδίδουμε το σήμερα.
Να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας χωρίς το «έτσι είναι ο κόσμος», αλλά με το «έτσι πρέπει να είναι ο κόσμος»
Να χτίζουμε, όχι να γκρεμίζουμε· να θεραπεύουμε, όχι να αγνοούμε.
Όσοι αρκούνται στην επιβίωση, πλανώνται πλάνην οικτράν.
Τους έπεισαν πως η ζωή είναι βάρος, όχι δρόμος.
Όχι Εμείς, Δεν μας Παίρνει.
Σηκωνόμαστε. Μιλάμε. Διεκδικούμε.
Για μια κοινωνία Δικαιοσύνης.
Για μια πατρίδα που θα μας Αγαπά.
Για έναν λαό που θα Ελπίζει.
Θέλουμε να ζήσουμε Ελεύθεροι, Απαιτούμε Δικαιοσύνη, Γιατί Ο Δίκαιος ο μόνος Ελεύθερος
Μπορεί να τους Ανεχτήκαμε, Μπορεί και να τους Ψηφίσαμε…
Αλλά Όχι Δεν Θα Τους Λουστούμε!
