Υπάρχουν αυτές οι στιγμές…
Στιγμές όπου η Πραγματικότητα αμείλικτα θα γκρεμίσει αφηγήματα. Στιγμές που οι απλοί άνθρωποι – πυροσβέστες, εθελοντές, στρατιώτες, πολίτες, με κασμάδες και ιδρώτα, θα σταθούν όρθιοι μπροστά της και θα την αντιμετωπίσουν, ενώ οι “αρμόδιοι” θα κρύβονται πίσω από μικρόφωνα, δελτία Τύπου, πίσω από το αφήγημα τους.
Η φονική πυρκαγιά στην ορεινή Δυτική Λεμεσό δεν άφησε μόνο στάχτη. Άφησε και Αλήθειες. Τις αλήθειες ενός λαού που μπορεί να μην έχει συντονισμό, αλλά έχει καρδιά, έχει φιλότιμο, έχει Θάρρος. Ενός κρατικού μηχανισμού που μπορεί να έχει σχέδια σε χαρτιά, αλλά όχι στο πεδίο. Και μιας Ηγεσίας που δείχνει, ακόμη και στις κρίσιμες ώρες, ότι δεν έχει ιδέα ποιον υπηρετεί.
Η «Τσιάκκισσα» που Οδήγησε Ψυχές στην Έξοδο
Μια νεαρή εθελόντρια της Πολιτικής Άμυνας, η Δανάη, με ένα πορτοκαλί γιλέκο και την πυγμή ενός ταγματάρχη, καθοδηγούσε πομπή αυτοκινήτων μέσα στον καπνό. Κάτοικοι την ακολουθούσαν στα τυφλά, παιδιά έκλαιγαν στο πίσω κάθισμα, και η φωνή της ήταν το μόνο που έσπαζε τον τρόμο.
«Ήταν τσιάκκισσα. Άντρες δεν έχουν τα κότσια της,…Ήταν ό,τι πιο τρομακτικό είχαμε ζήσει, αλλά η κοπέλα μάς έδινε μια σιγουριά. Χωρίς να τη γνωρίζουμε, ξέραμε ότι μαζί της θα ήμασταν ασφαλείς. Μέχρι που μας μετέφερε σε ασφαλές σημείο. Όλοι όσοι ζήσαμε αυτό, υποκλινόμαστε σε αυτήν την κοπέλα, και απλά… συνέχισε για άλλες απεγκλωβίσεις.» αφηγείτε η κα Δεσπω από το Βουνί.
Οι Πυροσβέστες που Έλιωσαν – αλλά Δεν Έκαναν Πίσω
Σπύρος Παναγή. Πυροσβέστης. Ξέσπασε σε κλάμα. «Πρώτη φορά λύγισα», είπε. Όχι από φόβο. Από οργή. Από εξάντληση. Από το βάρος του να βλέπεις σπίτια και δάση να χάνονται και να νιώθεις μόνος. Οι πυροσβέστες έκαναν υπεράνθρωπες βάρδιες, με ελλείψεις, με 45 βαθμούς θερμοκρασία, με κατάρρευση του σχεδιασμού. Κι όμως, έμειναν εκεί. Έμειναν για μας.
Εκσκαφείς και Πολίτες – Μάχη με το Θεριό
Απλοί πολίτες έβγαζαν τους εκσκαφείς τους και έσκαβαν αντιπυρικές ζώνες μόνοι τους, χωρίς εντολές, χωρίς κάλυψη. Άλλοι έφεραν τα ιδιωτικά βυτιοφόρα, άλλοι τα αγροτικά με τα ψεκαστικά. Όχι γιατί τους το είπε το κράτος. Αλλά γιατί εκείνοι ήξεραν τι σημαίνει “γειτονιά”, “χωριό”, “άνθρωποι μου”.
Ανδρέας Νεάρχου – Ο Εκσκαφέας που Έσωσε την Πάχνα
Ένας νεαρός από το Κοιλάνι, ο Ανδρέας Νεάρχου, Με το δικό του καδενοφόρο, βρέθηκε μόνος στο κρίσιμο μέτωπο της Πάχνας και δημιούργησε αντιπυρική ζώνη μέσα στις φλόγες. «Ο Ανδρέας έτρεξε μπροστά. Πήγε μόνος του με το καδενοφόρο του και άνοιξε αντιπυρική λωρίδα μέσα στις φλόγες. Αν δεν το έκανε, η φωτιά θα έμπαινε στο χωριό. Δεν φοβήθηκε ούτε στιγμή… Απλώς έκανε το καθήκον του.» ….«Δεν φοβήθηκε ούτε στιγμή. Έκανε αυτό που άλλοι δεν τόλμησαν. Ανδρέας Νεάρχου λέγεται. Αυτός έσωσε την Πάχνα»
Αυτός δεν θέλησε να μιλήσει… μίλησαν οι εθελοντές και οι κάτοικοι
Η Αλληλεγγύη ενός Λαού
Όσοι δεν μπορούσαν να κρατήσουν μάνικα, κρατούσαν τα σπίτια τους ανοιχτά. Έφερναν νερά για πυροσβέστες, πρόσφεραν φαγητά, ότι χρειαζόταν, πήγαν να φροντίσουν ζώα εγκαταλειμμένα. Μέσα στις στάχτες, γεννήθηκε ξανά το αγνό πρόσωπο της Κύπρου. Αυτό που δεν θα βρεις σε συνεντεύξεις Τύπου, αλλά στο πίσω δρομάκι του χωριού.
Η Συγγνώμη του Αρχιπύραρχου….
Ο Αρχιπύραρχος Νίκος Λογγίνος στάθηκε μπροστά στις κάμερες, συγκινημένος, με τη στολή λερωμένη από στάχτη και ιδρώτα, και είπε: «Ζητώ συγγνώμη». Δεν κρύφτηκε. Δεν ωραιοποίησε. Δεν είπε «είναι ατυχές γεγονός». Μίλησε σαν Άνθρωπος. Την ώρα που άλλοι αξιωματούχοι, πολιτικά ιστάμενοι, έκαναν λόγο για «μεμονωμένα περιστατικά» και «κακές στιγμές», ο Αρχιπύραρχος μίλησε με το βάρος της ευθύνης. Μίλησε όπως έπρεπε οι εκλεγμένοι να μιλήσουν και, ξανά, δεν το έκαναν.
Κονδύλια Υπήρχαν – Αποτέλεσμα Όχι
Το Υπουργείο Γεωργίας διέθεσε από το 2024 ποσό άνω του 1 εκατομμυρίου ευρώ για καθαρισμό σκυβαλότοπων και επικίνδυνων περιοχών. Πώς λοιπόν λένε σήμερα κοινοτάρχες ότι “δεν είχαμε λεφτά”; Γιατί δεν αιτήθηκαν; Γιατί δεν κινητοποιήθηκαν εγκαίρως; Ήταν άγνοια; Ήταν ανικανότητα; Ήταν απλώς αδιαφορία; Ήταν οι διαδικασίες; Το αποτέλεσμα πάντως ένα: Η πρόληψη κάηκε μαζί με τα πεύκα.
Οι Ιστάμενοι “Ήταν Εκεί” – αλλά Μόνο για τη Φωτογραφία
Δηλώσεις μπροστά σε καμένες αυλές, συγγνώμες χωρίς ευθύνη, επισκέψεις για τα δελτία ειδήσεων. Δεν ήταν εκεί την ώρα της μάχης. Δεν είχαν σχέδιο. Δεν είχαν ευθύνη. Δεν έδωσαν εντολές, δεν ένωσαν δυνάμεις, δεν προετοίμασαν κανέναν. Πολλοί πολίτες δήλωσαν πως δεν είχαν ποτέ ενημέρωση, κανένα σύστημα συναγερμού, ούτε SMS, ούτε εκκενώσεις.
Επιπολαιότητα, Φανφάρες και Ύστερες Δηλώσεις
Η πολιτική ηγεσία διαβεβαίωνε για ετοιμότητα, για νέο εξοπλισμό, για άμεση ανταπόκριση. Όμως, όταν ήρθε η ώρα, όλα αυτά αποδείχθηκαν κενά λόγια. Δεν υπήρξε συντονισμός. Δεν ενεργοποιήθηκαν εγκαίρως τα σχέδια εκκένωσης. Δεν υπήρξε ενιαία διοίκηση. Και όταν όλα είχαν χαθεί, άρχισαν οι δηλώσεις. Δηλώσεις για “πρωτοφανές φαινόμενο”, για “τιτάνια προσπάθεια” – την ώρα που τη μάχη την έδιναν οι ανώνυμοι. Οι ήρωες της στάχτης. Όχι τα κοστούμια των συνεδρίων.
Αξίζουμε Καλύτερα, Θα το Απαιτήσουμε
“Κάθε Λαός έχει την Ηγεσία που του αξίζει”. Όχι στη σημερινή Κύπρο. Όχι όταν ο απλός κόσμος δίνει μαθήματα ηρωισμού και οι πολιτικοί παραδίδουν μαθήματα αποποίησης.
Ήρθε η ώρα ο λαός να διαλέξει την Ηγεσία που του ταιριάζει. Όχι με σημαίες κομμάτων, αλλά με το βλέμμα στη φωτιά – εκεί όπου φαίνεται ποιος είναι Άνθρωπος και ποιος Απουσία.
Γιατί αυτός ο Λαός, απέδειξε – σε πείσμα των καιρών – ότι είναι πολύ πιο άξιος απ’ την Ηγεσία που του επέβαλαν. Ήρθε η ώρα, τώρα είναι η στιγμή, το ρητό θα αντιστραφεί.
Ο Λαός μας Δεν Έχει Ηγεσία Αντάξιά του. Θα την φέρει όμως!
Αν δεν το κάνουμε, την επόμενη φορά δεν θα καεί μόνο το δάσος. Θα καούμε ως κοινωνία.
