Βιασμοί, ντροπή και φόβος: το ξεχασμένο έγκλημα του Αττίλα που βιάζει το Είναι μας
Υπάρχουν πληγές που δεν κλείνουν ποτέ.
Το καλοκαίρι του 1974, η Κύπρος μάτωσε. Από σφαίρες και φωτιά, από βαρβαρότητα. Όχι μόνο!
Μάτωσε ο πυρήνας της ανθρώπινης ύπαρξης, μάτωσε το Είναι μας.
Η γραμμή που χωρίζει τον άνθρωπο από το κτήνος διαρρήχτηκε.
Γυναίκες βιάστηκαν, παιδιά ατιμάστηκαν, άντρες εξανδραποδίστηκαν.
Κι ύστερα… σιωπή – βαριά, ασήκωτη σιωπή. Αθόρυβη κραυγή.
Η ντροπή κάλυψε το έγκλημα, η αδιαντροπιά, τους εγκληματίες.
Η Ιστορία δεν έγραψε… κι εμείς, για χρόνια, σωπάσαμε.
Σωπάσαμε, μα δεν ξεχάσαμε.
Χρέος μας να θυμηθούμε… για να μην ξαναζήσουμε.
Επιτέλους, ας τιμήσουμε τις γυναίκες που δεν μίλησαν.
Όχι με λόγια και φανφάρες, με ενότητα, με θάρρος, με βλέμμα στην κατεχόμενη γη.
Μόνο έτσι δεν θα αφήσουμε την Πατρίδα να βιαστεί ποτέ ξανά.
Οι μαρτυρίες μιλούν
FEMM / Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Μάιος 2025
Οι βιασμοί του 1974 δεν ήταν μεμονωμένα εγκλήματα.
Ήταν μέρος ενός οργανωμένου μηχανισμού τρόμου που στόχευε στην εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού από τις κατεχόμενες περιοχές.
Υπολογίζεται ότι πάνω από 700 γυναίκες υπήρξαν θύματα βιασμού, πολλές από τις οποίες έμειναν έγκυες ή υπέφεραν σωματικά και ψυχικά για όλη τους τη ζωή.
Η «Μυρτώ» – Βώνη, 1974
«Μας βάλανε σε αίθουσα του σχολείου στη Βώνη, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια.
Εκεί έμπαιναν όποτε ήθελαν, διάλεγαν και μας πήγαιναν για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους επιθυμίες.
Δεν έβγαινα να πάρω συσσίτιο. Φορούσα συνέχεια τα ρούχα της γιαγιάς για να φαίνομαι γριά, αλλά έβλεπαν το πρόσωπο.
Έβγαινα έξω μόνο όταν πήγαινα τουαλέτα.
Ήμουν συνέχεια τυλιγμένη με ένα πάπλωμα και καθόντουσαν όλα τα πιτσιρίκια από πάνω μου, για να μην με τραβάνε συνέχεια και να με βιάζουν οι Τούρκοι.
Αυτό κράτησε τρεις μήνες, πριν έρθει ο Ερυθρός Σταυρός.»
12 χρονών… στο χωριό Σύσκληπος
«Είδα τον αδελφό μου με κομμένο κεφάλι.»
«Εμένα με πήρανε πρώτη. Ο πατέρας μου είχε καταλάβει τι επρόκειτο να γίνει.
Φώναζε, έπεσε κάτω και τους παρακαλούσε. Με είχαν πάρει από εκεί που ήμασταν μαζεμένοι όλοι και με πήγαν στην άκρη του σπιτιού όπου ήταν το μπάνιο. Εγώ τον άκουγα ακόμη που φώναζε.
Άκουγα και τον αδελφό μου επίσης. Έτσι ξεκίνησε ο βιασμός. Ερχόντουσαν και με βίαζαν και έφευγαν.
Ύστερα από λίγο άκουσα πυροβολισμούς και φωνές. Εμένα με κρατούσαν εκεί.
Όταν τέλειωσαν οι πυροβολισμοί, φύγανε και αυτοί. Με άφησαν μόνη μου μέσα στο μικρό δωμάτιο του μπάνιου.
Έμεινα εκεί πεσμένη, κατατρομαγμένη και σοκαρισμένη…
…μπήκε κάποιος και με άρπαξε. Με έβγαλε από την πίσω πόρτα. Εγώ ήμουνα ξυπόλητη. Σε μαύρο χάλι.
Με πήγε γύρω από το σπίτι. Κάποια στιγμή μου έδειξε ότι έπρεπε να φορέσω παπούτσια. Του λέω «δεν έχω». Για να βρω παπούτσια έπρεπε να μπω ξανά στο σπίτι και να πάω στο δωμάτιό μου. Με πήγε μέσα.
Πέρασα από τον χώρο όπου ήταν όλα τα πτώματα. Και του πατέρα μου και του αδελφού μου…
…Τα πτώματα ήταν δεκαπέντε, είκοσι, δεν τα μέτρησα. Το πτώμα του αδελφού μου ήταν πάντως με κομμένο το κεφάλι.
Αυτός που με συνόδευε με πήρε να φύγουμε από το σπίτι. Έκλαιγα διαρκώς. Ούτε μπορούσα να μιλήσω, ούτε να συνειδητοποιήσω το μέγεθος του κακού. Προστέθηκαν και δυο-τρεις άλλοι κατά την απομάκρυνσή μου από το σπίτι.
Με πήγαν περπατητή μέσα στο χωριό. Σούρουπο πια, με έβαλαν σε ένα άλλο σπίτι – το σπίτι της Μ…
Εκεί ξεκίνησαν πάλι τον βιασμό. Ένας έμπαινε, ένας έβγαινε στο δωμάτιο όπου με κρατούσαν.
Πέρασε… δεν θυμάμαι ακριβώς πόσος χρόνος. Κανένα μισάωρο, καμιά ώρα… και άκουσα έναν πανικό.
Ξαφνικά έφυγαν όλοι. Εγώ έμεινα εκεί. Τρομαγμένη, στο κρεβάτι…
…Αν και δώδεκα χρονών – και μετά από όλο αυτό το βασανιστήριο – ήμουν σε θέση να σκεφτώ μόνη μου:
«Τι να πω και τι θα γίνει αν πω;». Αστραπιαία σκέφτηκα, ανακουφισμένη κάπως, ότι το μυαλό μου ακόμη δούλευε! »
Η «Θεανώ» – 17 ετών, Αμμόχωστος
Δεν μπόρεσα να μιλήσω ούτε στην οικογένεια…
Νόμιζα πως ήταν τιμωρία.
Η «Μαρία» – ανήλικη τότε
Με βίασαν δεκάδες στρατιώτες…
Φοβήθηκα να ζήσω μετά.
Ο «Ανδρέας» – άνδρας αιχμάλωτος
Δεν ήμουν γυναίκα, αλλά με κακοποίησαν…
Το στίγμα είναι ίδιο.
Γυναίκα ~50 ετών – Νοσοκομείο Λευκωσίας
«Θέλω να πεθάνω, θέλω να πεθάνω».
Το Τίμημα
- Εκτιμώμενα 800–1.500 θύματα βιασμών, ηλικίας από 9 έως 85 ετών
- Θύματα: γυναίκες, ανήλικα κορίτσια, ηλικιωμένες, ακόμη και άνδρες αιχμάλωτοι
- Καταγεγραμμένα περιστατικά αναγκαστικών εκτρώσεων και μεταφορών σε νοσοκομεία υπό τον Ερυθρό Σταυρό, χωρίς ακριβή δημόσιο αριθμό
- Ομαδικοί βιασμοί και εξευτελισμοί μπροστά σε συγγενείς, ως μέσο εκφοβισμού και εκτοπισμού
- Δεκαετίες σιωπής, κοινωνικού στιγματισμού και ατιμωρησίας
Το Χρέος, η Μόνη Δικαίωση
Αυτές οι ψυχές δεν ζητούν εκδίκηση πια.
Ζητούν μνήμη, ζητούν δικαίωση, ζητούν ενότητα.
Φωνάζουν: Ποτέ ξανά!
Να σταθούμε όλοι μαζί,
να τιμήσουμε όσες –και όσους– δεν μίλησαν ποτέ,
να ξορκίσουμε το κακό.
Να κοιτάξουμε προς το βιασμένο Βουνό και να υποσχεθούμε ότι η Κύπρος
δεν θα βιαστεί ποτέ ξανά –
ούτε στο σώμα, ούτε στη μνήμη, ούτε στο Είναι της.
