Δεν με νοιάζει τι κάνει στο εργαστήριό του.
Ούτε τι σκέφτεται τα βράδια.
Ούτε τι ανεβάζει στα κοινωνικά δίκτυα.
Δεν ζητώ λογοκρισία.
Δεν ζητώ σιωπή.
Δεν ζητώ ποινές.
Ζητώ κάτι πολύ πιο απλό.
Να μην πειραματίζεται πάνω στα παιδιά μου.
Ας μιλήσουμε ειλικρινά.
Δεν μιλάμε για έναν ανώνυμο καλλιτέχνη.
Μιλάμε για δάσκαλο και παιδαγωγό.
Και εδώ τελειώνουν τα άλλοθι.
Δεν με απασχολεί η πρόκληση των έργων του.
Η πρόκληση είναι το φθηνότερο νόμισμα της εποχής.
Ούτε με σοκάρει η σύγκρουση με σύμβολα.
Αυτά έχουν ξαναγίνει. Και θα ξαναγίνουν.
Με απασχολεί ότι δεν πρόκειται για στιγμιαία έκφραση,
αλλά για σταθερό τρόπο σκέψης.
Για επιμονή.
Για εμμονή.
Και η εμμονή, όταν περνά το κατώφλι της τάξης,
δεν είναι πια ιδιωτική υπόθεση.
Γίνεται πρόβλημα.
Ο δάσκαλος δεν μεταφέρει μόνο ύλη.
Μεταφέρει στάση.
Μεταφέρει βλέμμα.
Μεταφέρει ιεραρχήσεις.
Δείχνει, χωρίς να το λέει, τι αξίζει σεβασμό και τι αξίζει αποδόμηση.
Και τα παιδιά δεν έχουν άμυνες.
Δεν έχουν φίλτρα.
Δεν έχουν ακόμη φωνή.
Δεν φοβάμαι τις ιδέες.
Φοβάμαι τη θέση ισχύος.
Άλλο να μιλάς σε ίσους.
Κι άλλο να μιλάς σε παιδιά που σε κοιτούν από χαμηλότερα.
Δεν είναι όλοι οι χώροι ίδιοι.
Το εργαστήρι δεν είναι τάξη.
Ο καμβάς δεν είναι σχολική αίθουσα.
Και τα παιδιά δεν είναι κοινό.
Δεν είναι ώριμοι συνομιλητές.
Δεν έχουν τη δύναμη να απορρίψουν, ούτε την πολυτέλεια να αμφισβητήσουν.
Ό,τι ειπωθεί εκεί μέσα γράφει.
Δεν ζητώ να κριθεί κανένας ως καλλιτέχνης.
Ζητώ να κριθεί όμως ως δάσκαλος.
Όχι για το τι ζωγραφίζει.
Αλλά για το αν μπορεί να αφήνει τον εαυτό του έξω από την τάξη.
Και όταν κάποιος δεν μπορεί, ή δεν θέλει να κάνει αυτόν τον διαχωρισμό, δεν φταίει.
Αλλά δεν είναι κατάλληλος.
Η παιδεία δεν είναι χώρος ακτιβισμού.
Δεν είναι πεδίο ιδεολογικής αποδόμησης.
Είναι χώρος θεμελίωσης.
Πρώτα μαθαίνεις να στέκεσαι. Μετά να αμφισβητείς.
Όποιος αντιστρέφει αυτή τη σειρά δεν εκπαιδεύει.
Πειραματίζεται.
Και όχι. Αυτό δεν επιτρέπεται.
Όχι πάνω στα παιδιά μας.
Γιατί τα παιδιά δεν είναι καμβάς. Δεν είναι υλικό.
Δεν είναι πεδίο άσκησης ιδεών.
Είναι εμπιστοσύνη.
Και η εμπιστοσύνη δεν είναι θέμα ελευθερίας έκφρασης.
Δεν δίνεται σε ταλέντα, ή σε ιδιοφυίες.
Δίνεται σε ανθρώπους που ξέρουν να σέβονται.
Που ξέρουν να αγαπούν, που ξέρουν να διδάσκουν.
Γιατί ο δάσκαλος δεν κρίνεται από το πόσο προκαλεί,
αλλά από το πόσο καθοδηγεί.
Και αυτό το έχεις ή δεν το έχεις.
Και αν δεν το έχεις,
δεν είσαι απλώς ακατάλληλος.
Είσαι επικίνδυνος για την παιδεία.
