Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Ο αφθώδης πυρετός υπήρχε ήδη στα κατεχόμενα.
Το γνωρίζαμε. Το παρακολουθούσαμε. Το διαβάζαμε.
Και την ίδια ώρα, η Κυπριακή Δημοκρατία διατηρούσε το καθεστώς FMD-free χωρίς εμβολιασμό.
Το καθεστώς που στηρίζει την εμπορική αξιοπιστία της χώρας.
Το καθεστώς που στηρίζει το χαλούμι ΠΟΠ.
Το ερώτημα δεν είναι αν το καθεστώς αυτό είναι σημαντικό.
Είναι!
Το ερώτημα είναι άλλο:
τι κάναμε για να το προστατεύσουμε;
Τα δεδομένα που δεν αμφισβητούνται:
– Επιβεβαιωμένη νόσος στα κατεχόμενα μήνες πριν.
– Γνωστές παράνομες διαδρομές σανού και ζωοτροφών.
– Διαχρονικά κενά επιτήρησης στην Πράσινη Γραμμή.
– Καμία δημόσια γνωστοποιημένη μελέτη εκτίμησης κινδύνου.
Και σήμερα;
Θανατώσεις κοπαδιών.
Καραντίνες.
Οικονομική ασφυξία.
Γιατί δεν έγινε εμβολιασμός;
Αν το επιχείρημα ήταν ότι «χάνουμε το FMD-free status», τότε το ερώτημα είναι απλό:
Ποια ισοδύναμα μέτρα λήφθηκαν;
– Σφραγίστηκαν διαδρομές ζωοτροφών;
– Επιβλήθηκε 24ωρη επιτήρηση;
– Αυξήθηκαν οι συστηματικές δειγματοληψίες;
– Ενεργοποιήθηκαν πρωτόκολλα υψηλού κινδύνου;
Ή κρατήσαμε το χαρτί της «μη εμβολιαστικής χώρας» ελπίζοντας να μη συμβεί τίποτα;
Το κρίσιμο υποερώτημα:
Τα κατεχόμενα, τυπικά, είναι έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας στο οποίο προσωρινά δεν ασκείται αποτελεσματικός έλεγχος.
Όταν σε τμήμα του εδάφους της χώρας υπάρχει επιβεβαιωμένη νόσος,
και ταυτόχρονα υπάρχουν γνωστές παράνομες διαδρομές ζωοτροφών,
δεν δημιουργείται στην πράξη κατάσταση απώλειας του “FMD-free”;
Δεν έπρεπε να τεθεί η χώρα σε καθεστώς αυξημένου κινδύνου;
Δεν έπρεπε να ενεργοποιηθεί κόκκινο επίπεδο πριν η νόσος περάσει στις ελεύθερες περιοχές;
Υπήρξε εκτίμηση κινδύνου;
Υπήρξε γραπτή ανάλυση που να σταθμίζει:
-την πιθανότητα μετάδοσης,
– το κόστος μη εμβολιασμού,
– τις επιπτώσεις στην οικονομία,
– την επίδραση στις εξαγωγές χαλουμιού;
Αν υπήρχε, να δημοσιοποιηθεί.
Αν δεν υπήρχε, γιατί δεν υπήρχε;
Δεν μιλάμε για πρόσωπα.
Μιλάμε για νοοτροπία.
Όταν η διαφθορά, η ανικανότητα και η ανευθυνότητα
γίνονται κανονικότητα,
δεν φταίει το δέντρο.
Φταίει το δάσος.
Και όσο το σύστημα προστατεύει τον εαυτό του
αντί να προστατεύει την κοινωνία,
το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο:
Θα χάνουμε Παραγωγή… προσδοκώντας Προαγωγή.
Θα χάνουμε Οικονομία… αυξάνοντας Εισοδήματα.
Θα χάνουμε Πατρίδα… χτίζοντας Καριέρες
Και στο τέλος,
όπως πάντα,
η ευθύνη θα αγνοείται.
Θα μένει μόνο
την καρέκλα μας και τα μάτια μας.
