Αν είχες μπροστά σου το μέλλον των παιδιών της, και έβλεπες ξεκάθαρα τη ντροπή να τους γονατίζει, το βλέμμα τους να σπάει στο προαύλιο του σχολείου, το κεφάλι χαμηλωμένο για κάτι που δεν έκαναν – θα πατούσες ακόμη το “Send”;
Θα επέμενες να έστελνες το βίντεο στον βούρκο της δημοσιότητας, για να νιώσεις για λίγα λεπτά… “Κάποιος”;
Αν η απάντησή είναι ναι, τότε δεν αξίζει να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν η απάντησή είναι όχι, τότε είναι ήδη αργά. Το έκανες!
Ή το στήριξες. Ή το αναπαρήγαγες. Ή απλώς σώπασες.
Υπάρχουν εποχές όπου η κοινωνία χάνει τον προσανατολισμό της.
Και υπάρχουν και κάποιες άλλες, σαν τη δική μας, όπου η κοινωνία δεν χάνεται απλώς – αυτοβούλως διαλύεται , Πνίγεται σ’ ένα ποτάμι χολής, με τους φελλούς να επιπλέουν και να κραυγάζουν, και με τα κύμβαλα – άδεια από αρετή – να αλαλάζουν, να στρέφονται σε όποιον δείχνει αδύναμος. Ή μάλλον, ανθρώπινος.
Η ιστορία είναι γνωστή. Ένα βίντεο, μια πράξη κατακριτέα, μα πάνω απ’ όλα ανθρώπινη. Όχι νόμιμη, όχι ηθικά αθώα, αλλά ούτε αποτρόπαιη, ούτε εγκληματική. Κι όμως, μετατράπηκε σε πρώτη ύλη για δημόσιο λιθοβολισμό. Φαινομενικά μόνο των πρωταγωνιστών του, αλλά στην πραγματικότητα και των παιδιών τους, των οικογενειών τους, και τελικά -του ίδιου του πολιτισμού μας.
Το διακύβευμα δεν είναι η απιστία. Είναι η άρρωστη ανάγκη να κατασπαράξουμε. Να εκθέσουμε. Να γελάσουμε. Να νιώσουμε για λίγα λεπτά ανώτεροι μέσα από την καταστροφή κάποιου άλλου.
Αυτή είναι η νέα βαρβαρότητα. Μόνο που δεν έρχεται με σπαθιά και δαυλούς, αλλά με κινητά, με tweets, retweets και «κοινωνικά σχόλια». – Αλλιώς τα λέγαμε στα χωριά μας!
Η Δημοκρατία του Βούρκου
Κάποτε, αν κάποιος ήθελε να χυδαιολογήσει, ντρεπόταν. Το έλεγε σε παρέες, ψιθυριστά.
Σήμερα, το φωνάζει δημόσια και χειροκροτείται.
Τα social media ένωσαν όλες τις μικροκοινωνίες σε μία τεράστια αρένα, χωρίς φίλτρο, χωρίς έλεος, χωρίς φρόνηση.
Και τι έγινε; Το σχόλιο του άδειου ανθρώπου απέκτησε την ίδια, αν όχι δυνατότερη, φωνή με αυτή του επαΐοντα. Ο φελλός επιπλέει, και μάλιστα με likes.
Και το χειρότερο; Όποιος δεν κράζει, δεν συμμετέχει, θεωρείται ύποπτος.
Η σιωπή έγινε συνενοχή, ενώ η ανθρωπιά έγινε “συμπάθεια στους αμαρτωλούς”.
Όταν τα Κύμβαλα Κυβερνούν
Ο Αριστοτέλης δίδασκε πως ο φρόνιμος δεν βλέπει μόνο το παρόν, αλλά στοχάζεται και τις συνέπειες των πράξεών του.
Αν ζούσε σήμερα, δεν θα απείχε.
Πιθανότατα δεν θα έγραφε tweets.
Σίγουρα όμως θα μιλούσε για την ευθύνη του πολίτη – όχι για το λάθος των άλλων, αλλά για την ακρότητα της κοινωνικής μας αντίδρασης.
Θα διέκρινε ότι η δημόσια διαπόμπευση δεν είναι φρόνηση, είναι δειλία μεταμφιεσμένη σε ηθική.
Και θα καλούσε τον καθένα μας να πράξει το αναγκαίο και δύσκολο: να συγκρατήσει τον θυμό του και να διασώσει ό,τι απέμεινε από τον άνθρωπο μέσα του.
Και τώρα;
Σίγουρα, Δεν θα αλλάξεις το ίντερνετ.
Οπωσδήποτε, Δεν θα φιμώσεις τα πλήθη.
Μπορείς όμως να σώσεις την αξιοπρέπεια – όχι των άλλων, τη δική σου.
Μην κάνεις share το επόμενο βίντεο.
Μην σχολιάσεις με χολή.
Μην γελάσεις με τον πόνο άλλου.
Γιατί την ώρα που το κάνεις, κάποια παιδική ψυχούλα γκρεμίζεται.
Κι αν αυτό δεν σε κάνει να σταματήσεις, τότε είσαι κι εσύ μέρος του βούρκου.
Μόνο που δεν το κατάλαβες ακόμη.
Δεν Έχει Σημασία…
Δεν έχει σημασία τι έκαναν.
Σημασία έχει τι κάναμε εμείς.
Και εμείς τι κάνουμε;.
Πρόθυμα Πετάμε Λάσπη, Ασυλλόγιστα Διαλύουμε Οικογένειες, Αδίστακτα Ισοπεδώνουμε Παιδικές Ψυχές, όλα για λίγα δευτερόλεπτα «ηθικής εξύψωσης».
Κάποιοι νιώθουν νικητές. Κι όμως, ‘Oλοι είμαστε χαμένοι.
‘Oταν η ανθρωπιά ξεφτιλίζεται, τίποτα δεν μένει πια για να υπερασπιστείς.
Και στο τέλος της ημέρας, το μόνο ερώτημα που μετράει είναι αυτό:
Εσύ, Έριξες τον Λίθο;
Πρώτος, Δεύτερος … Τελευταίος, Δεν έχει Σημασία.
Σημασία έχει που κανένας δεν σε είδε!!!
