26 Οκτωβρίου 1912 –
Η Συμπρωτεύουσα στην Αγκαλιά της Πατρίδας. Απίστευτο.
26 Οκτωβρίου 1912, ανήμερα τ’ Άη Δημήτρη.
Η πόλη σήμερα ξυπνάει με πρωτόγνωρη αναμονή και προσδοκία.
Από τα δυτικά, έρχεται ο στρατός.
Μπροστά ή Σημαία – μαζί κι ο Σταυρός.
Πίσω της, τα Αδέλφια της. Είναι Αλήθεια!
Ύστερα από αιώνες σκλαβιάς, η Θεσσαλονίκη ξανά-ανασαίνει.
Τα αμέτρητα της καμπαναριά χτυπούν ξανά.
Ο Άη Δημήτρης, ο Άγιός της, «δέχεται» τον στρατό της Πατρίδας.
Η Πίστη, η Ελπίδα, η Ελλάδα – όλα πια είναι ένα, είναι εδώ.
Οι δρόμοι γεμίζουν.
Καρδιές που δεν πίστευαν πως θα το ζήσουν.
Οι γριές σταυροκοπιούνται, τα παιδιά ξεσπούν,
οι άντρες δακρύζουν.
Η πόλη, μετά από πεντακόσια χρόνια, είναι ξανά Ελληνική.
Ο Διάδοχος μπροστά με βήμα σταθερό.
Στο βλέμμα μόνο χρέος.
Από πίσω του, ολόκληρη η Ελλάδα προστρέχει,
μπροστά του μια πόλη προσμένει.
Σήμερα έρχεται η Λύτρωση.
Η νίκη δεν ήρθε εύκολα.
Ο Ελληνικός Στρατός είχε ήδη διαβεί την Πατρώα γη,
είχε ήδη λυτρώσει τα Γιαννιτσά, τη Βέροια, την Έδεσσα.
Κάθε μέτρο γης ήταν αίμα και ιδρώτας.
Μπροστά του, ο Βούλγαρος έτρεχε να προλάβει.
Όποιος έμπαινε πρώτος στη Θεσσαλονίκη, θα την κρατούσε.
Κι εκεί η ενότητα έφερε το ποθούμενο.
Βενιζέλος και Κωνσταντίνος συμφωνούν.
Πρέπει να μπούμε στη Θεσσαλονίκη.
Να μην αφεθεί η στιγμή να χαθεί.
Μέσα στη βροχή και το σκοτάδι,
ο ελληνικός στρατός επιταχύνει
όχι για τη δόξα, για το Χρέος.
Και στις 26 Οκτωβρίου, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου,
ο Θεός τ’ αποφάσισε: η Θεσσαλονίκη θα είναι ελληνική.
Ο Ταχσίν Πασάς παραδίδει την πόλη.
Η πράξη του γράφει ιστορία.
Η αξιοπρέπεια του στρατιώτη σταματά το άδικο αίμα.
Γιατί η Λευτεριά θέλει Ανδρεία, θέλει και Νου.
Τα μαντάτα φεύγουν στον άνεμο.
Από τη Μακεδονία μέχρι την Κρήτη,
οι καμπάνες τραγουδούν τα χαρμόσυνα:
«Η Θεσσαλονίκη είναι ελληνική!»
Χρόνια Πολλά, Θεσσαλονίκη.
