Της οργής το ανάγνωσμα, κεφάλαιο πρώτο:
Άμα γίνουμε πολλοί – θα σας γ@@@σουμε.
Όχι, δεν είναι απόσπασμα από μανιφέστο. Δεν είναι ούτε από κάποιο αναρχικό φυλλάδιο των Εξαρχείων του ’80. Είναι η υπέρτατη πολιτική πρόταση του σήμερα, συνοδευόμενη συνήθως από μπύρα Αλφα, «hoodies» που γράφουν “NO GODS NO MASTERS” και ένα άδειο βλέμμα που ουρλιάζει “κάτι πρέπει να γίνει – αλλά ας το κάνει κάποιος άλλος.”
Του λαού το δίκιο…
Ο νέος “επαναστάτης” δεν διαβάζει – γιατί η θεωρία είναι για τους φλώρους. Δεν προτείνει – γιατί η πρόταση είναι για τους ρεφορμιστές. Δεν οργανώνεται – γιατί η οργάνωση είναι καταστολή του αυθορμητισμού.
Απλά φωνάζει…και βρίζει. Με ένα μείγμα παθιασμένης κατάρας και σεξουαλικά φορτισμένης απειλής, που μοιάζει λιγότερο με πολιτικό όραμα και περισσότερο με μεθυσμένο ξεκατίνιασμα σε «ραπ-μπατλ» στην πλατεία.
Σαν να λέμε, ο νέος επαναστάτης είναι ένας Σουρής, χωρίς το μέτρο, το χιούμορ, ή τη γραμματική.
Ο θυμός ως κουλτούρα – όχι ως εργαλείο
Δεν αντιλέγει κανείς πως το σύστημα μπάζει. Αν ήταν πλοίο, θα είχαμε ήδη πνιγεί.
Αλλά το να του πετάς μπουκάλια και μπινελίκια χωρίς σχέδιο, είναι σαν να παλεύεις με την αδικία μασώντας τσίχλα και στέλνοντας memes.
Κι αν τολμήσεις να ρωτήσεις:
«Παιδιά, ωραία η επανάσταση, αλλά έχετε υπόβαθρο; Κάνα όραμα, μια ανάλυση έστω;»
Η απάντηση έρχεται κοφτά:
«Άμα ξυπνήσει ο λαός, να δεις τι θα γίνει.»
Λες και ο λαός είναι κάποιο τεμπέλικο θηρίο που κοιμάται αιώνια και περιμένει το ξυπνητήρι της αγανάκτησης.
Σανός για τον λαό, και χυδαιότητα για γαρνιτούρα
Αλήθεια πόσο επίκαιροι οι στίχοι του Σουρή
«Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο δερβέναγας
Σαν πιάσει στίχο αρχιγ@@@@ς»
Στον λαϊκισμό του “αμα-θαϊσμού”, ο κόσμος είναι απλός: οι κακοί είναι όλοι, οι καλοί είμαστε εμείς, και ο δρόμος προς τη λύτρωση περνά από το μικρόφωνο ενός ραπ κομματιού, γεμάτου απειλές και χυδαιότητα.
Η επανάσταση δεν χρειάζεται στρατηγική, μόνο το «vibe».
Το ξύπνημα που δεν ξυπνά ποτέ
Καμία επανάσταση δεν στήθηκε από μπινελίκια. Στήθηκε από ιδέες. Από Πλάτωνες, Ρηγάδες, Ρουσσώ-δες και Αντύπες. Από λόγιους που έσκαβαν μέσα τους πριν φωνάξουν έξω τους.
Σήμερα, η καφρίλα βαφτίστηκε ριζοσπαστισμός, το «cancel» έγινε πολιτική πράξη, και ο οργισμένος post-άκιας, επαναστάτης.
Αντί για οργάνωση – story.
Αντί για πρόταση – dis track.
Αντί για όραμα – καφενείο.
Η προφητεία του σουρεαλισμού:
Και θα έρθει μια μέρα – μπορεί και Παρασκευή – που θα γίνουμε πολλοί.
Και θα κατέβουμε στην πλατεία με γροθιές και punchlines.
Και θα φωνάξουμε όλοι μαζί:
“ΑΜΑ Ο ΛΑΟΣ ΞΥΠΝΗΣΕΙ… ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ LIKE!”
Τέρμα τα αστεία.
Η καφρίλα ως επαναστατική ταυτότητα μπορεί να κάνει views, αλλά δεν αλλάζει την κοινωνία.
Αν θέλουμε να ζήσουμε κάτι πέρα από memes και μελοδραματικά τραπ-μανιφέστα, πρέπει και επιβάλλεται να δούμε τι κάνουμε λάθος και να το διορθώσουμε.
Για να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φωνασκίας και της δήθεν ριζοσπαστικότητας, χρειάζεται να επενδύσουμε εκεί που φοβόμαστε πιο πολύ: Στην Παιδεία!
Στην Παιδεία που μορφώνει,
Στην Παιδεία των αξιών.
Στην Παιδεία που παράγει ανθρώπους ικανούς να μιλήσουν χωρίς να ουρλιάζουν, ανθρώπους ικανούς να σκεφτούν και να κρίνουν, να οραματιστούν και να τολμήσουν.
Ανθρώπους που θα τολμήσουν να αλλάξουν τον κόσμο τους.
Αλλιώς, είμαστε καταδικασμένοι να υπομείνουμε τους “Άμα-θα”
